مــهــرطه، آغوشی باز برای داوطلبان

فرحناز اشراق یکی از داوطلبانی‌ست که سال‌هاست یاور موسسه‌ی نیکوکاری مــهــرطه‌ست، در دیداری صمیمانه با او به گفت‌وگو نشستیم.

روسری آبی‌ای که با طرح کاشی تزیین شده بود به سر کرده و مانتوی دست­‌دوز زیبایی به تن کرده بود که طرح­‌های کاشی روی آستینش با روسری آبی‌اش هم­‌خوانی داشت. ظاهرش نشان از سلیقه و هنرش داشت و لبخندش نشان از خوشرویی و قلبی پذیرنده. فرحناز اشراق یکی از داوطلبانی‌ست که سال‌هاست یاور موسسه‌ی نیکوکاری مــهــرطه‌ست، در دیداری صمیمانه با او به گفت‌وگو نشستیم که در آن تجربه­­‌شان از همکاری با مــهــرطه را با ما به اشتراک گذاشتند. از شما دعوت می­‌کنیم خواننده‌ی این گفت‌وگوی صمیمانه باشید.

خانم اشراق برای اولین سوال بفرمایید، کی با موسسه‌ی مــهــرطه آشنا شدید؟

راستش من سال­‌ها مبلغی را  صرف امور خیریه می­‌کردم اما در سال ۱۳۹۱ خیلی اتفاقی یکی از دوستانم موسسه‌ی مــهــرطه را به من معرفی کرد، که باعث شد با این موسسه آشنا شوم. به موسسه آمدم و تقویمی به من داده شد که تاریخ تولد بچه­‌ها و آرزوهای‌شان روی آن نوشته شده بود، من به مدت دو سال برای روز تولد بچه­‌ها به‌عنوان کادو، کارت هدیه می‌­فرستادم اما بعد از بازنشستگی از آموزش و پرورش تصمیم گرفتم مشارکت پررنگ‌تری در کنار بچه‌­ها داشته باشم. راستش من خودم را زنی توانمند می­دانم و دلم می‌­خواست از توانایی‌­ام برای کمک به دختران موسسه استفاده کنم که با استقبال گرمی مواجه شدم و این برخورد باعث رغبت و جذبم به این مجموعه شد.

کمی از انگیزه‌­تان برای کار داوطلبانه برای‌مان بگویید.

اعتقاد قلبی من این است که همه‌­ی انرژی و توانی که دارم از موهبت­‌های خداست و این وظیفه­‌ی من است که از انرژی خود برای کمک به هم‌نوعانم استفاده کنم­ و با همین اعتقاد قدم در این راه گذاشتم.

بیشتر در کدام بخش­ همکاری داوطلبانه داشتید؟

مــهــرطه برخلاف موسسه‌­های دیگر با آغوش باز از داوطلبان استقبال می­‌کند و آنها را می‌­پذیرد و من هم به‌راحتی یکی از داوطلبان آن شدم.

در ابتدا یک دوره با بانوان همیار مــهــرطه همراه بودم و بعد به گروه مــهــرآوران پیوستم و مدتی با این دو گروه همکاری کردم. سال ۱۳۹۲ تصمیم گرفته شد که ساختمان اقاقیای موسسه بازسازی شود و گروه سنی جدیدی از دختران پذیرش شود که در این دوره در آماده‌سازی خانه‌ی اقاقیا و بخش اداری کمک ­کردم، طی بازسازی تعدادی چرخ خیاطی در انبار موسسه دیدم و به خانم زارع (مدیرموسسه) پیشنهاد دادم، یک اتاق خالی در طبقه‌ی پایین ساختمان به من بدهند تا من در آن به خیاطی برای بچه­‌ها بپردازم بعد از موافقت ایشان من بر این کار تمرکز کردم و به خیاطی مشغول شدم. اوایل به‌تنهایی برای بچه­‌ها لباس، ملافه، پرده و روتختی می‌­دوختم ولی کم­‌کم اتاق خیاطی گسترش پیدا کرد و من با کمک بانوان دیگر چند چرخ خیاطی دیگر تهیه کردم و گاهی با تکه‌پارچه‌­های اهدایی، لباس‌­هایی برای بچه‌­ها یا محصولاتی برای بازارچه‌ی موسسه آماده می­‌کردم که تا همین حالا هم این فعالیتم در مــهــرطه ادامه دارد.

خانم اشراق شما طی این سال­‌ها با دختران موسسه هم ارتباط داشتید، چه حسی در مواجه با فرزندان مــهــرطه داشته‌اید؟

مــهــرطه قوانینی در ارتباط داوطلبان با بچه‌­های تحت پوشش خود دارد. درحقیقت این ارتباط بسیار محدود است و خیر یا داوطلب نمی‌­تواند همین‌طوری وارد حریم خصوصی بچه‌­ها شود و با آنها ارتباط بگیرد. موسسه سعی می­‌کند مناسباتی برای بچه­‌ها ایجاد کند که محیط زندگی‌شان بیشتر شبیه خانواده باشد. با این‌همه من به دلیل کار دوخت و دوز لباس به‌نوعی با دخترا در ارتباط بودم که کم‌­کم این ارتباط بیشتر شد و پیوند عیمق‌­تری با آن­‌ها پیدا کردم.

ارتباط با بچه­‌ها حس‌­­های مثبت زیادی برای من به ارمغان داشت، مثل حس مادر به دختر ولی سعی می‌کردم در زندگی آن‌ها دخالت نکنم اما زمانی که با من دردِ دل می‌­کنند تلاش می‌­کنم که تجربه­‌های خود را با آن‌ها به اشتراک بگذارم، با این نیت که شاید تجربیاتم بتواند به آن‌ها کمک کند و گره‌ای از مشکلاتشان باز کند.

طی سال‌هایی که در موسسه بودید، ارتباط متفاوت­‌تری با یکی از دختران­مان داشتید، کمی از این تجربه‌­تان بگویید؟

یکی از زیباترین و شیرین‌­ترین لحظه‌ی زندگی­‌ام پیوند عاطفی با فاطمه بود که بهزیستی در آغوش من قرار داد. فاطمه از دخترانی بود که بعد از بازسازی سرپرستی­‌اش به مــهــرطه سپرده شد و اوایل حضور دخترای کوچک خانه‌ی اقاقیا، خانم زارع از من خواستند برای کمک به مربی‌­ها چند شب در کنار بچه­‌ها بمانم، در این چند شب متوجه شده بودم که فاطمه نمی‌­تواند به‌درستی نفس بکشد، موضوع را به خانم زارع گزارش دادم و قرار شد او را نزد دکتر متخصصی ببرم که از آشنایانم بود. پس از معاینه، مشخص شد کاملا راه بینی او بسته شده و نیاز به جراحی دارد که مراقبت ویژه‌­تری می‌­طلبید، بنابراین پیش از جراحی او را به خانه­‌ی خود بردم و از او مراقبت کردم ولی هنوز بین ما رابطه‌­ی عاطفی وجود نداشت و من این کار را جزء وظایف خود می­‌دانستم و هنوز نمی‌­دانستم که احساس خاصی به این دختر ۵ ساله دارم.

فاطمه مدتی بعد از زندگی در خانه‌ی اقاقیای مــهــرطه، به درخواست اداره‌ی سرپرستی، به مادرش برگردانده شد؛ درحالی‌که مادر این کودک شرایط مناسب نگهداری از او را نداشت. من از این موضوع خبر نداشتم، شبی خواب دیدم که فاطمه روی زانوی من خوابیده است و من موی او را نوازش می­‌کنم بعد از بیدار شدن حس کردم که اتفاقی برایش افتاده است، پیگیری­ کردم و فهمیدم که موسسه در تلاش است که این کودک را به مــهــرطه برگرداند. من و مددکار موسسه به خانه­‌ی مادر فاطمه رفتیم و فهمیدیم که آن خانه و شرایطش محیط مناسبی برای یک دختر ۵ ساله نیست. من به فاطمه قول دادم که او را به موسسه برمی­‌گردانم، به همراه مددکار  با مادر فاطمه ساعت‌ها گفت‌وگو کردیم تا او راضی شد به‌خاطر آینده‌ی فاطمه او را به بهزیستی برگرداند. فاطمه را به بهزیستی آوردند من و یکی از مددکاران برای برگرداندنش به بهزیستی رفتیم، به او سلام کردم با شادی غیرقابل وصفی به سمت من دوید که زیباترین لحظه‌ی زندگی‌­ام بود. بعد از آن رابطه­‌ی ما با هم فراتر از مادر و دختر شده است و من با او اوقات خوشی را می­‌گذرانم و یکی از دلایل پیوندم با مــهــرطه این دختر مو مشکی باهوش است. امیدوارم آینده‌ی درخشانی داشته باشد.

سپاس از وقتی که گذاشتید اگر در پایان نکته‌­ای دارید بفرمایید؟

ارتباط با موسسه‌ی مــهــرطه، نقطه‌ی عطفی در زندگی من بود. ولی با این‌همه فکر می­‌کنم موسساتی مثل مــهــرطه می‌­توانند از نیروی داوطلب سود بیشتری ببرند، البته اگر بهتر بتوانند نیروی داوطلب و خیرین خود را مدیریت کنند. شاید این یکی از ضعف­‌های موسسات مردم‌نهاد است که اگر تقویت شود کارایی این موسسات هم بیشتر خواهد بود.